رفیق من سنگ صبور غمهام  
به دیدنم بیا که خیلی تنهام                                   هیچکی نمیفهمه چه حالی دارم
                                                                          چه دنیای رو به زوالی دارم
مجنونمو دلزده از لیلیا  
خیلی دلم گرفته از خیلیا                                       نمونده از جوونیام نشونی
                                                                           پیر شدم پیر تو ای جوونی
تنهای بی سنگ صبور  
خونه ی سرد و سوت و کور                                    توی شبات ستاره نیست
                                                                           موندی و راه چاره نیست
اگرچه هیچکس نیومد سری به تنهاییت نزد  
اما تو کوه درد باش طاقت بیار و مرد باش                  تنهای بی سنگ صبور
                                                                           خونه ی سرد و سوت و کور
توی شبات ستاره نیست  
موندی و راه چاره نیست                                        اگر بیای همونجوری که بودی
                                                                            کم میارن حسودا از حسودی
صدای سازم همه جا پر شده  
هر کی شنیده از خودش بیخوده                             اما خودم پر شدم از گلایه
                                                                            هیچی ازم نمونده جز یه سایه
سایه ای که خالی از عشقو امید  
همیشه محتاجه به نور خورشید                             تنهای بی سنگ صبور
                                                                           خونه ی سرد و سوت و کور
توی شبات ستاره نیست  
موندی و راه چاره نیست                                        اگرچه هیچکس نیومد سری به تنهاییت نزد
                                                                            اما تو کوه درد باش طاقت بیار و مرد باش
تنهای بی سنگ صبور  
خونه ی سرد و سوت و کور                                     توی شبات ستاره نیست
                                                                            موندی و راه چاره نیست

این متن رو من خیلی دوست دارم نمیدونم چرا ولی خیلی تووپه خلاصه کلی با این اهنگ حال میکنم خلاصه این شعر که ستار عزیز اون رو اجرا کرده همدم تنهایی های این چند وقت منبو راستی یادم رفت بگم من از همه برای دیرکردنم ..... امید وارم داداشتون رو ببخشید 

 سلام ای کهنه عشق من که یاد تو چه پا بر جاست

سلام بر روی ماه تو عزیز دل سلام از ماست
تو یه رویای کوتاهی دعای هر نظرگاهی
شدم خواب عشقت چون مرا اینگونه میخواهی
شدم خواب عشقت چون مرا اینگونه میخواهی
من آن خاموش خاموشم که با شادی نمیجوشم
ندارم هیچ گناهی جز که از تو چشم نمی پوشم
تو غم در شکل آوازی شکوه اوج پروازی
نداری هیچ گناهی جز که بر من دل نمی بازی
نداری هیچ گناهی جز که بر من دل نمی بازی
مرا دیوانه میخواهی ز خود بیگانه میخواهی
مرا دلباخته چون مجنون ز من افسانه میخواهی
شدم بیگانه با هستی زخود بیخود تر از مستی
نگاهم کن نگاهم کن شدم هر آنچه میخواستی
سلام ای کهنه عشق من که یاد تو چه پا بر جاست

سلام بر روی ماه تو عزیز دل سلام از ماست
بکش دل را شهامت کن مرا از غصه راحت کن
شدم انگشت نمای خلق مرا تو درس عبرت کن
بکن حرف مرا باور نیابی از من عاشق تر
نمیترسم من از اقرار گذشت آب از سرم دیگر
سلام ای کهنه عشق من که یاد تو چه پا بر جاست

سلام بر روی ماه تو عزیز دل سلام از ماست
سلام ای کهنه عشق من که یاد تو چه پا بر جاست

سلام بر روی ماه تو عزیز دل سلام از ماست

دیگه از این زندگی خسته شدم

همه ی در ها به روم بسته شدن

من و چهار تا دیوار یک پنجره

توی ابن اتاقک بی هنجره

نفسی نیست برای داد زدن

گر نفس هست تو فریاد بزن

تو بزن داد که فریاد تو بیدار

هر که را خفت در این بیداری

تو بزن داد بزن داد بزن داد

که فر یاد تو بیدار کند داد رس را

این شعر....

این شعر یکی از دوستان نزدیکمه که من خیلی دوستش دارم

چند روز پیش گفت این شعر من رو تو وبلاگت بنویس تا نظر دوستانت رو بدونم

حالا دوست دارم نظرتون رو در مورد این شعر برام بنویسید و دوستم رو خوشحال کنید

من کیم؟!..

***

من کیم!..

یه دیونه!

دیونه چشات بودم

همون چشای اهویی

همون نگاه اتشین

ولی چه حیف...

نفهمیدی...

نفهمیدی نگاه تو

اتشی بود به قلب من

به قلب و تار و پود من

دروغ نگم ..

وجودمن

***

تاکه یه روز

یه روز بد

یک روز تلخ و بی ثمر

یه ادمی با دل سرد

اومدو دادبه تو خبر!...

که فرهادت عاشق شده

عاشق دل باخته شده

جای تو

توی قلب اون

یکی دیگه..

اما بازهم ...

 نفهمیدی؟..

نفهمیدی که قلب من

فرهاد چشمهای تو بود

شیفته ی رفتار تو بود

عاشق

گفتار تو بود

اما گرفتی تو شیرین

شیرین ترین نگاهتو

به جا گذاشتی واسه من

تلخ ترین

حکایتُ

از چه تاگشته بدینسان کمرت!؟

مادرت زاد با این صورت زشت؟..

یاکه ارثی است تو را از پدرت !؟

ناله سرداد : که فرزند .. مپرس

سرگذشت من افسانه پرست

اسمان داند و دستم که چه سان

کمرم تا شد و تاخورده شکست  !

هرچه بدیدم از این نظم خراب

همه از دیده ی قسمت دیدم ..

فقر و بد بختی خود در همه حال

با ترازوی فلک سنجیدم  !

تن من یخ زده در قبر سکوت !

دلم اتش زده از سوزش تب !

همه شب تا به سحر لخت و ملول

اسمان بود و من و دست طلب

عاقبت در خم یک عمر تباه

واقعیات به من لج کردند..

تاکه چاره بجویم ززمین:

کمرم را به زمین کج کردند